تنوین نون ساکنی است که به آخر کلمات عربی اضافه می شود.
( کلمات زیر از نظر دستوری قید هستند.)
اتفاقأ ( می نویسیم ، اتفاقن می خوانیم ) : ناگهانی ، از قضا ، بیردن بیره
احتمالأ ( می نویسیم ، احتمالن می خوانیم ) : شاید ، اولوکی
اجمالأ( می نویسیم اجمالن می خوانیم ) : به طور خلاصه و مبهم ، خلاصه جه
احیانأ ( می نویسیم احیانن می خوانیم ) : گاه گاهی ، هردن بیر
اختصارأ( می نویسیم اختصارن ) : مختصر، خلاصه جه
اخیرأ( می نویسیم اخین می خوانیم ) : به تازگی ، در این نزدیکی ها ، بو یاخینلیقدا
ثانیأ ( می نویسیم ثانین می خوانیم ): دوم ، ایکیمینجی
جمیعأ ( می نویسیم جمیعن می خوانیم ) : همگی ، هامی لیغان
تمامأ ( می نویسیم تمتمن می خوانیم ) : سراسر ، همه ، باشاباش
حتمأ ( می نویسیم حتمن می خوانیم ) : به راستی ، یقین کی
یقینأ ( می نویسیم یقینن می خوانیم ) : به طور یقین ، یقین کی
مخصوصأ ( می نویسیم مخصوصن می خوانیم ): به اختصاص ، عمدی ، بیله – بیله
اسمأ ( می نویسیم اسمن می خوانیم ) : از لحاظ اسم ، آد اوچون
غالبأ ( می نویسیم غالبن می خوانیم ): اکثر اوقات ، هردن
قطعأ ( می نویسیم قطعن می خوانیم ) : به طور یقین ، یقین
مکررأ ( می نویسیم مکررن می خوانیم ) : بارها ، نئچه دؤنه
تنوین مخصوص کلمات عربی است و به کار بردن آن در کلمات فارسی درست نیست.
کلماتی مانند « ناچارأ ، زبانأ ، گاهأ ، دومأ » از نظر دیکته و دستوری غلط هستند.
ما به جای « گاهأ » گاهی می نویسیم.
به جای « ناچارأ » به ناچار می نویسیم.
به جای « زبانأ » زبانی می نویسیم.
به جای « جانأ » جانی می نویسیم.
به جای « دومأ » دوم می نویسیم.
به جای « سومأ » سوم می نویسیم.
*
به کلماتی که از زبان دیگر به زبان فارسی داخل شده اند کلمات دخیل می گوئیم.
در کلمات دخیل نیز استفاده کردن از تنوین درست نیست. ( مثال : تلفنأ ، تلگرافأ ) که هیچ کدام درست نیستند. ما می نویسیم ( تلفنی ، تلگرافی ) مثال :
من به او تلفنی پیغام دادم.
موضوع را تلگرافی به علی خبر دادم.
*
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر